Costa Rica: Singing in de rain in La Fortuna

Ik merk dat ik snel geneigd ben om te bloggen over de mooie en leuke plekken die we hebben bezocht en dat ik het bloggen over de minder succesvolle uitstapjes stiekem liever oversla. Natuurlijk, we hebben we niet veel te klagen terwijl we hier onze droom aan het leven zijn. Maar dat wil ook niet zeggen dat het hier alleen maar rozengeur en manenschijn is. Vandaag een verslag van een van onze minder succesvolle avonturen.

Vanuit het dorpje La Fortuna, Costa Rica besluiten we om de Fortuna waterval en de krater Cerro Chato te bezoeken, beiden liggen vlak bij elkaar zo’n 7 kilometer buiten het dorpje. In de ochtend lopen we naar de waterval en deze is inderdaad echt prachtig en indrukwekkend. We maken veel te veel foto’s van dezelfde waterval en zwemmen in het ijskoude maar heldere water. So far, so good.

La Fortuna (9)

In de middag gaan we de slapende vulkaan Cerro Chato beklimmen. Het beloofd een intensieve wandeling van twee uur te worden die zou worden beloond met een uitzicht over een prachtig groen kratermeer omringd door oerwoud. Het is inderdaad een ontzettend intensieve wandeling: meer klimmen dan lopen en heel veel modder. Na een half uur begint het ook nog eens onophoudelijk hard te regenen waardoor alles zo mogelijk nog modderiger wordt. Twee uur lang hijsen we onszelf in de modder omhoog. Twee uur lang vraag ik me af of het mogelijk is om dood te gaan van teveel zweten en teveel inspanning. Maar hé, we zouden vast beloond worden met een mooi uitzicht.

Wanneer we uiteindelijk aangekomen zijn op de top staan we eerst allebei tien minuten met ons hoofd tussen onze benen uit te puffen. Wanneer we het voor elkaar krijgen om op te kijken zien we.. niks! Het is hartstikke mistig en bewolkt. Andere bezoekers vertellen ons dat als we nu nog 15 minuten verder naar beneden lopen we naar de rand van het meer kunnen. Daar zouden we wél het meer kunnen zien en ook nog eens kunnen zwemmen. We willen dat ellendige meer inmiddels wel zien dus wij klimmen vol goede moed naar beneden. Dit is zo mogelijk nog steiler en nog modderiger en meerdere keren glij ik met mijn kont in de modder of zakt mijn voet enkeldiep in de blub. Wanneer we dan eind-de-lijk aankomen bij het meer leren wij het concept ‘anticlimax’ begrijpen. Het meer is net zo indrukwekkend als de vijver in het Vondelpark. Omdat we inmiddels volledig doorweekt zijn hebben we ook weinig behoefte om te gaan zwemmen. Dennis maakt uit plichtsbesef twee foto’s en een halve minuut later draaien we weer om.

La Fortuna (31)

De gehele terugweg  bestaat uit glijden in de modder, vallen in de modder, nog meer regen en onweer. Er zit soms een verschil van ruim een halve meter tussen de verschillende modderige treden. Omdat ik 0 armspieren heb (ik geloof niet dat ik mezelf ooit heb kunnen opdrukken, laat staan dit) is de enige optie om weg te komen uit de krater dat Dennis mij omhoog hijst. Het moment waarop ik half in de lucht hang terwijl Dennis mij omhoog probeert te hijsen en ik krampachtig probeer mijn voeten ergens in de modder te kunnen plaatsen is verschrikkelijk ellendig en hilarisch tegelijk. Ik ben blij dat niemand het heeft kunnen vastleggen! Dennis is echter een held om van nare situaties leuke situaties te maken en samen zingen we allerlei slechte liedjes om de lol erin te houden. Na regen komt zonneschijn. Na een douche van drie kwartier en een slaapmarathon kijken we lachend terug naar de foto’s. Leuk of niet, we zijn weer een avontuur rijker.

handtekening

14 thoughts on “Costa Rica: Singing in de rain in La Fortuna

  1. Hoi Kim en Dennis
    wat een mooie blog ik heb gewoon zitten lachen bij jullie verhaal ik zie het ook zo voor me jullie in de stromende regen in de modder.
    jammer dat je uitzicht een beetje vertroebeld was door mist en wolken.
    Groetjes Gerard en Corrie

  2. Schitterend, zoals Corrie ook beschrijft, als je het verhaal leest, is het net of wij langs de lijn staan en het zien gebeuren. Ook wij moeten helaas wel lachen met het verhaal, maar je vergeet toch wat te vertellen, na al die regen heb je 2 keuze’s, wassen in de wasmachine voor 20 euro, of net zoals vroeger met de hand. Dennis, is toch charmant, hij had eerst een foto kunnen maken toen je was weg gezakt, zou ter plekke niet leuk zijn maar wel achteraf,

  3. Hahaha, mooi verhaal!
    en nee Kim het is niet mogelijk om in een paar uur dood te gaan aan zweet en inspanning….

  4. HALLO KIM EN DENNIS, WAT HEB IK GENOTEN EN GELACHEN VAN JULLIE BEKLIMMEN VAN DE SLAPENDE VULKAAN EN……VOORAL HET AFDALEN IN DE MODDER. YOU BOTH SURVIVED PRETTY WELL SEEING YOUR PHOTO . DOORGEWINTERDE AVONTURIERS ZIJN JULLIE.DANK LIEFS. ZR EMMANUEL. P.S.JE MAMA GENIET NOG VOLOP NA!!!!!!!

  5. soms valt er ook wel eens iets tegen waar je later toch om kunt lachen
    we hopen dat dennis er veel foto”s van heeft gemaakt dan kunnen wij
    er later ook om lachen
    groetjes oma en opa

  6. Ah, jammer als iets tegenvalt ja. Ik had dat in Costa Rica met vulkaan Poas, nadat ik eerst in Nicaragua een vulkaan had beklommen. Dat kostte bloed, zweet en tranen maar het uitzicht was geweldig. Poas konden we met een bus bereiken, om vervolgens tussen de Amerikanen met hun sigaretten en flessen cola een beetje teleurgesteld te ontdekken dat zo’n beklimming toch meer voldoening opleverde :’)

  7. Wat een geweldig verhaal, zit hier in mijn uppie te lachen. Wat had ik dat graag gezien, jullie ploeteren door de blubber. En ja dat is Dennis om van kut situaties iets positiefs te maken. Oh ja Kim, weet je wel wat je moet doen als Dennis in bad zit en hij een epileptische aanval krijgt? De was erbij gooien Groetjes xxx

  8. Wat een avontuur! Die laatste foto brengt het verhaal echt tot leven. Wij gaan in mei 2016 naar Costa Rica, net als het regenseizoen begint.
    Groetjes van 2 Reisfreaks en veel reisplezier!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *