Guatemala: Een onverwachte begrafenis

Het mooie en het bijzondere aan reizen zijn de onverwachte, gekke, vreemde en spontane ervaringen die je meemaakt op zo’n reis. Soms leuke momenten, soms minder leuke momenten, maar altijd ervaringen die je bij zullen blijven.

Tijdens ons verblijf in San Pedro, Guatemala werden wij tijdens de lunch bij ons gastgezin spontaan uitgenodigd voor de begrafenis van de opa van de man die onze wi-fi zou komen maken. Zonder te weten hoe we hier in hemelsnaam beleefd ‘nee’ tegen konden zeggen liepen we tien minuten later mee in de begrafenisstoet. In Guatemala wordt de doodskist op de dag van de begrafenis namelijk eerst rond de stad gedragen. Hoe populairder en geliefder de persoon, hoe groter de stoet van mensen die meeloopt. De opa van de man die onze wi-fi zou komen maken was een geliefd man, dit betekende dat het halve dorp was uitgerukt om mee te lopen. We voelden ons enorm ongemakkelijk, maar ons onopvallend in de menigte mengen is hier niet bepaald een optie: Dennis en ik zijn beide minimaal twee koppen groter dan de rest en we dragen geen traditionele kleding. Na deze stoet volgt een korte dienst in een klein kapelletje op de begraafplaats en vervolgens werd de man bovengronds begraven in een muurgraf. Het is een lugubere tocht over de begraafplaats: al lopend stappen we over verschillende kleine bulten met een kruis er op: de mensen die geen muurgraf kunnen betalen worden hier in de grond begraven.

De rustige sfeer die er heerst, slaat om op het moment dat de overledene daadwerkelijk wordt begraven. Het is alsof op dat moment de familie ineens beseft dat het de allerlaatste keer is dat ze afscheid kunnen nemen. Iedereen begint opeens enorm hard te huilen: hysterisch huilende vrouwen worden weggedragen, mannen schreeuwen het uit van verdriet en de kinderen snikken onophoudelijk. Het is een enorm intens en verdrietig moment die zoveel indruk op ons maakt dat ook ik een traantje wegpink. Het verdriet van zijn familie laat in ieder geval zien dat de opa van de man die onze wi-fi zou maken in ieder geval een geliefde man was.

Nog geen twee uur na de begrafenis is onze wi-fi gemaakt. In Guatemala wordt dag in, dag uit ontzettend hard gewerkt en een begrafenis geeft hierop geen uitzondering.

13 thoughts on “Guatemala: Een onverwachte begrafenis

  1. Kim en Dennis, wat heftig om dit mee te maken, wij begrijpen dat het best emotioneel is . Zo zie je maar hoe in een ander land je als buitenstaander er bij word betrokken, en dat is dan weer het mooie ervan, heel indrukwekkend voor jullie.

    1. Ja het was heel indrukwekkend inderdaad, maar ook heel bijzonder dat we dat mee konden maken. We leren echt veel van de cultuur nu we bij een gastgezin verblijven 🙂

  2. Hoi
    zo zie je maar overal wordt anders omgegaan met overledene.
    toen wij op Bali waren was daar een crematie gewoon op straat bij het strand veel muziek en allerlei offers als hij/zij gecremeerd is gaan ze de as uitstrooien op zee daarna terug naar huis naar de familie tempel want daar is intussen de geest van de overledene aangekomen en verwelkomen ze de geest en gaan ze zitten bidden. Dat was ook iets wat een indruk bij ons had achter gelaten. Want voor hun was het ook een hele eer dat daar toeristen om zo maar te zeggen zich betrokken voelden om hun verdriet te delen.
    Weer een ervaring rijker al was het dan misschien niet zo prettig.

    1. Wouw dat lijkt me ook echt heel vreemd om te zien. Zulke dingen blijf je je inderdaad herinneren, maar dat is natuurlijk ook het mooie aan reizen! Zo anders dan in Nederland ook: hier zouden we het echt asociaal vinden als toeristen mee zouden kijken op een begrafenis!

  3. Echt heel apart om dat mee te mogen maken. Je ziet het wel eens op televisie maar nu maak je het zelf mee. Weer heel leuk geschreven Kim. Ga zo door xxx

  4. Super heftig joh! Maar tegelijkertijd een hele ervaring. Vind het zo fijn je verhalen te kunnen lezen, zo lijk je minder ver weg!

    Dikke kus Roos

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *